1. Αυτή η ιστοσελίδα χρησιμοποιεί cookies. Χρησιμοποιώντας την συναινείτε στη χρησιμοποίηση των cookies. Learn More.

Ανακοίνωση Η ιστορία των 10ων χρόνων DarkOrbit

Η συζήτηση στο 'Δρώμενα' ξεκίνησε από τον/την -snorkel-, 30/11/16.

Αγαπητέ αναγνώστη και αναγνώστρια του φόρουμ,

αν θέλεις να συμμετέχεις ενεργά στις συζητήσεις του φόρουμ ή να δημιουργείς τα δικά σου θέματα, θα πρέπει πρώτα να συνδεθείς στο παιχνίδι. Αν δεν έχεις ήδη λογαριασμό παιχνιδιού, κάνε εγγραφή. Ανυπομονούμε να σε καλωσορίσουμε στην ομάδα μας στο φόρουμ! „ΣΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ!“
Κατάσταση θέματος:
Δεν μπορείτε να υποβάλετε άλλες απαντήσεις.
  1. -snorkel-

    -snorkel- Global Team Leader Team Darkorbit

    Μόνος στο Κενό

    Ένα θολό είδωλο του ήλιου. Έρχεται και χάνεται.

    Τεθλασμένες γραμμές παγετού διατρέχουν το γυαλί του κράνους μου. Η ρωγμή στο πιλοτήριο από όπου χάνεται ο τελευταίος αέρας, γυαλίζει σαν κρύσταλλος.

    Ο ήλιος εμφανίζεται ξανά καθώς το σκάφος μου στριφογυρίζει ασταμάτητα στο κενό. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να κοιτάω... να κοιτάω και να πεθάνω.

    Τα τελευταία απομεινάρια της ανθρωπότητας μαζεύονται, σαν τις τελευταίες σπίθες σε μια φωτιά που αργοσβήνει. Το φως τους έχει σχεδόν χαθεί.

    Ο στόλος των Sibelon προχωρά. Περικυκλώνει σαν γιγάντιο νέφος την τελευταία άμυνα της ανθρωπότητας. Κινείται αμείλικτα προς τον προορισμό του, τη Γη. Ένας πολύχρωμος κόσμος που σύντομα θα ανήκει στο παρελθόν.

    Μια αίσθηση απόγνωσης με κυριεύει. Αρχίζω και συνειδητοποιώ το μέγεθος των επιπτώσεων που έχουν οι πράξεις μας. Ξυπνήσαμε τον δράκο, τον καλέσαμε μέσα στο σπίτι μας. Τον αφήσαμε να φτύσει τις φωτιές του, να αποτεφρώσει τους δικούς μας και να ισοπεδώσει τον τόπο μας. Δεν μπορώ να συλλάβω, να κατανοήσω αληθινά αυτό που έγινε.

    Έχει έρθει το τέλος λοιπόν; Δεν μπορώ να πεθάνω εδώ και να παρακολουθώ τις τελευταίες στιγμές της ανθρωπότητας. Δεν μπορώ να κάθομαι άπραγος!

    Τα δάχτυλά μου σκαλίζουν με απόγνωση τον πίνακα ελέγχου και επιβεβαιώνω ότι η Τεχνητή Νοημοσύνη είναι νεκρή. Ίσως να την αχρήστευσε το ωστικό κύμα από τον πύραυλο των Sibelon ή τα πολυβόλα του βαριού καταδρομικού. Δεν έχει σημασία. Είναι νεκρή.

    Τα μάτια μου ψάχνουν τους άλλους πίνακες. Τα φώτα που αναβοσβήνουν μου λένε ότι οι μηχανές λειτουργούν, αλλά τα συστήματα πλοήγησης έχουν καταστραφεί ολοσχερώς. Μια άλλη οθόνη μου δείχνει ότι τα λέιζερ δουλεύουν, αν και υπολειτουργούν, ενώ μια τρίτη οθόνη μου λέει.... μου λέει ότι πεθαίνω!

    Κοιτάω μακριά από τις ενδείξεις υποστήριξης ζωής και συγκεντρώνομαι στις δύο πρώτες. Ανασκαλεύοντας απεγνωσμένα τις αναμνήσεις μου, προσπαθώ να θυμηθώ την εκπαίδευσή μου. Τα γυμνάσια που μου έκανε ο Σμηνίας Bradbury. Εκείνα που κάποτε θα μου έσωζαν τη ζωή, όπως έλεγε - και πόσο δίκιο είχε.

    Απασφαλίζω τη ζώνη και ελευθερώνομαι από τη θέση μου. Η αίσθηση της απώλειας βάρους με δυσκολεύει μέσα στον κλειστοφοβικό χώρο του πιλοτηρίου καθώς ψαχουλεύω κάτω από το κάθισμά μου. Πρέπει λογικά να υπάρχει μια εργαλειοθήκη για επείγοντα περιστατικά εκεί κάτω, αλλά μετά από τρεις ημέρες πολέμου όλες οι προμήθειες είχαν εξαντληθεί. Ευτυχώς για μένα, είχα επιβιώσει τα πρώτα δύο κύματα.

    Σφίγγω τις γροθιές μου. Δεν πρέπει να σκέφτομαι έτσι. Επιβίωσα επειδή είμαι δυνατός.

    Η εικόνα της δασκάλας μου, της δεσποινίδας Imari με το πανέμορφο χαμόγελο, ξεπήδησε στο μυαλό μου.

    «Daniel. Είσαι πολύ έξυπνο αγόρι. Μπορείς να κάνεις ό,τι θες».

    «Θέλω να ζήσω!».

    Νιώθω την εργαλειοθήκη μέσα από τα χοντρά γάντια της στολής και ένα χαμόγελο ανακούφισης χαράσσεται στο πρόσωπό μου καθώς τραβάω την ασφάλεια. Το κουτί ελευθερώνεται. Η δεσποινίς Imari θα χαμογελούσε κι εκείνη.

    Το καπάκι ανοίγει και έχοντας επιθεωρήσει τα διάφορα εργαλεία μπροστά μου, απλώνω το χέρι μου για να πιάσω το σωστό. Τα γρανάζια της συσκευής λειτουργούν σωστά και γρήγορα ξεβιδώνω τα παξιμάδια του αριστερού πίνακα. Μέσα από τα γάντια νιώθω δονήσεις, ένα καλό σημάδι.

    Η απόχρωση του φωτισμού στο πιλοτήριο αλλάζει και κοιτάζω δεξιά για να δω τη λυχνία υποστήριξης ζωής να φέγγει πλέον με ένα θολό πορτοκαλί χρώμα. Διώχνω τις σκοτεινές σκέψεις από τον νου. Πρέπει να εστιάσω στη δράση, όχι στην απόγνωση. Είναι ώρα να μπω πάλι μέσα στη μάχη.

    «Θέλω να ζήσω!».

    Για κάποιον λόγο, αρχίζω να σκέφτομαι τους γονείς μου. Τον κήπο τους με την παλιά κούνια να κρέμεται από τη μουριά. Το ζεστό τους καλωσόρισμα κάθε φορά που ερχόμουν από την ακαδημία των πιλότων. Ήταν τόσο περήφανοι για αυτό που είχα γίνει, ένας από τους προστάτες της Γης ενάντια σε εγκληματίες, πειρατές και... και εξωγήινους.

    Καταριέμαι τους Kristallon και την τεχνολογία τους. Αν δεν είχαμε ανοίξει ποτέ την πύλη, αν δεν είχαμε φτάσει στα βάθη του σύμπαντος για να γίνουμε κι εμείς μέρος του «Διαγαλαξιακού Πάνθεον», δεν θα είχαμε βρεθεί τώρα εδώ. Ούτε εγώ θα ήμουν εδώ τώρα, σε μια απεγνωσμένη μάχη να μείνω ζωντανός ώστε να πολεμήσω για την επιβίωση της ανθρωπότητας.

    Ο πίνακας επιτέλους ανοίγει. Ο παγιδευμένος καπνός δραπετεύει στο κενό και αιωρείται νωχελικά καθώς κοιτάζω μέσα για να αποτιμήσω τη βλάβη. Η ζημιά είναι εκτεταμένη και νιώθω τον πανικό να με καταβάλει πάλι, αλλά τα λόγια του Σμηνία Bradbury έρχονται και πάλι στο μυαλό.

    «Πάρε ανάσες, Durand, συγκεντρώσου και πάρε ανάσες! Υπάρχει πάντα λύση».

    Τα λόγια δυναμώνουν την αποφασιστικότητά μου και κοιτάζω ξανά, εντοπίζοντας καλώδια και κυκλώματα που αναγνωρίζω. Θυμάμαι πως να παρακάμψω μερικά και πως να αντικαταστήσω άλλα. Χρησιμοποιώ την εφευρετικότητά μου για να λύσω και τα τελευταία προβλήματα και με μια κίνηση χειρουργικής ακριβείας ενός ειδικού εργαλείου, κλείνω ένα κύκλωμα.

    Ασφαλίζοντάς τον στη θέση του, ο κεντρικός πίνακας ελέγχου ζωντανεύει με ένα μήνυμα.

    Σύστημα Πλοήγησης Ενεργό

    Η δεσποινίδα Imari θα χαιρόταν, οι γονείς μου θα ήταν περήφανοι και ο Σμηνίας Bradbury; Τον φαντάζομαι να μουγκρίζει καταφατικά μασουλώντας την οδοντογλυφίδα του και να μουρμουρίζει ότι εκείνος θα το είχε κάνει γρηγορότερα.

    «Θέλω να ζήσω!».

    Δεν έχει νόημα να κλείσω το καπάκι του πίνακα. Εξάλλου, αν χρειαστεί να κάνω κι άλλες επισκευές, θα χρειαστώ εύκολη πρόσβαση, ενώ τα όργανα στην αριστερή πλευρά με πληροφορούν απλώς πόσο αδύναμα είναι τα οπλικά συστήματα. Δεν χρειάζομαι τέτοιες αρνητικές σκέψεις τώρα. Πρέπει να σκεφτώ θετικά, να βγω εκεί έξω και να ξαναμπώ στη μάχη.

    Πατάω το κουμπί και νιώθω το βουητό από τις μηχανές που ξαναζωντανεύουν. Αυτή την καθησυχαστική δόνηση της ενέργειας να αγκαλιάζει το σκάφος μου καθώς δένομαι πάλι στο κάθισμα. Ανανεώνω τις συντεταγμένες πλοήγησης, ελέγχω την πορεία πτήσης και ετοιμάζομαι για εμπλοκή. Κοιτάζω αριστερά, στην παγωμένη εικόνα της κοπέλας μου, της Karen. Σκουπίζω τους κρυστάλλους πάγου από πάνω της για να δω τη λάμψη στα μάτια της. Αγγίζω τα δάχτυλά μου στο γυαλί του κράνους μου και μεταφέρω ένα φιλί από τα χείλη μου στα δικά της.

    Ο προορισμός μου, η Γη, είναι μια μικροσκοπική μπλε ακίδα μέσα στο άπειρο σκοτάδι. Σπίθες φωτός χορεύουν ανάμεσα στα σκάφη που την κυκλώνουν. Είναι οι αμυντικοί δορυφόροι της Γης, οι τελευταίοι προστάτες που προσπαθούν να αποκρούσουν τα καθάρματα Sibelon. Χωρίς σκέψη, ανοίγω τις μηχανές και ρίχνω το σακατεμένο μου σκάφος μέσα στον χαμό της μάχης.

    Ξαφνικά, ο ουρανός γεμίζει με φώτα, με λέιζερ και εκρήξεις να αντανακλούν σε επιφάνειες και συντρίμμια. Σπρώχνω το πεισματάρικο μαχητικό μου στην καρδιά της μάχης, αποφεύγοντας ένα βαρύ καταδρομικό των Sibelon και τα βαριά του πολυβόλα. Κάτω από τη σκιά του, ορμάω και αιφνιδιάζω δύο μαχητικά των Sibelon.

    Πέφτουν γρήγορα από τις φωτιές των πολυβόλων μου, προσπαθώντας απεγνωσμένα να ξεγλιστρήσουν μακριά μου σαν τρομαγμένα φίδια. Η αναπάντεχη επίθεσή μου αντισταθμίζει τα αδύναμα οπλικά μου συστήματα. Πεθαίνουν για κάθε έναν από τους δικούς μας που έχει πέσει, για την αδιαλλαξία τους, για τις απειλές τους. Πεθαίνουν για την Karen, για τους γονείς μου, για τη δεσποινίδα Imari. Ακόμα και για τον Bradbury, που να πάρει! Αγνόησαν τις ικεσίες μας για ειρήνη και συγχώρεση. Τους αξίζει να αφανιστούν.

    Υπάρχει άλλος ένας από πίσω μου, έτσι γυρίζω ανάποδα το σκάφος μου, προκαλώντας δυνάμεις επιτάχυνσης που κανονικά δεν θα μπορούσε να αντέξει ούτε το διαστημόπλοιο, ούτε ο πιλότος του. Για ένα δευτερόλεπτο βλέπω μόνο μια μαυρίλα καθώς η δύναμη της πίεσης με κυριεύει και δίνω μάχη για να κρατήσω τις αισθήσεις μου. Βλέπω το στίγμα του εχθρού στην οθόνη μου που προσπαθεί να με ακολουθήσει και αποκρούω κάθε του χτύπημα.

    Το σύστημα επικοινωνιών ζωντανεύει ανάμεσα σε παράσιτα. Είχα συνηθίσει τόσο στην απόλυτη σιωπή που η απότομη εντολή με ξαφνιάζει.

    «Όλα τα σκάφη στον Τομέα 4-B! Όλα τα σκάφη στον Τομέα 4-B! Ένα βομβαρδιστικό Sibelon ξέφυγε από τα δορυφορικά πολυβόλα. Σημειώνονται οι συντεταγμένες. Σταματήστε το!»

    Λίγοι απαντούν. Υπερβολικά λίγοι. Στην οθόνη μου διαγράφεται η πορεία πτήσης του βομβαρδιστικού. Μόνο εγώ κι άλλος ένας πιλότος έχουμε πιθανότητα να το αναχαιτίσουμε.

    «Θέλω να ζήσω!».

    Ανοίγω τις μηχανές και νιώθω την ξαφνική πίεση καθώς το σκάφος μου ορμάει προς τον νέο του στόχο. Ένα άνθος φωτιάς, ένα σημάδι ότι ο άλλος άνθρωπος που κυνηγούσε το βομβαρδιστικό, είχε περάσει πια πέρα από το πέπλο. Έχω μείνει μόνος μου.

    Το μαχητικό μου χορεύει αποφεύγοντας εχθρικά πυρά και κοπανάει με αδέξιο τρόπο τα διάφορα σκόρπια συντρίμμια, καθώς το βομβαρδιστικό των Sibelon αρχίζει να γεμίζει το πεδίο όρασής μου. Το βομβαρδιστικό ανοίγει τις θυρίδες ρίψης και ετοιμάζεται να ρίξει το φορτίο του. Το σκάφος μου είναι ακόμα πολύ μακριά.

    Στραγγίζω τις μηχανές μέχρι την τελευταία στάλα ενέργειας και προσπαθώ να πλησιάσω σε ακτίνα βολής, αλλά πάω πολύ αργά. Μια πράσινη λάμψη σπάει το κενό και η βόμβα πέφτει, τρυπώντας την ατμόσφαιρα με προορισμό τη Χαβάη. Για μια στιγμή, σταματάω να αναπνέω.

    Ο Bradbury, η δεσποινίδα Imari, οι γονείς μου… η Karen!

    «Θέλω να ζήσουν!».

    Η έκρηξη είναι γιγάντια. Ένα κυκλικό κύμα απλώνεται σε ολόκληρο τον Ειρηνικό, εξατμίζοντας τη θάλασσα και οτιδήποτε βρίσκεται μπροστά του. Ατελείωτα σύννεφα ατμού δείχνουν το μέγεθος της καταστροφής, μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι.

    Δάκρυα γεμίζουν τα μάτια μου, δάκρυα που δεν μπορώ να σκουπίσω. Είναι δάκρυα θλίψης ή οργής, απόγνωσης ή τρέλας; Δεν έχει σημασία. Το μόνο που έχει σημασία τώρα είναι η εκδίκηση.

    Οι θυρίδες του βομβαρδιστικού είναι ακόμα ανοιχτές και έχω ήδη μαρτυρήσει την καταστροφική δύναμη του σκάφους μπροστά μου. Η Γη στέκεται στο χείλος της καταστροφής και συνειδητοποιώ ότι τελικά έχω μία επιλογή... μόνο μία.

    Τα δάχτυλά μου κινούνται προς την επιτάχυνση φωτός. Θυμάμαι να μου λένε ότι ποτέ δεν πρέπει να το κάνω αυτό σε κοντινές συμπλοκές. Θυμάμαι να παίζω με τον σκύλο μου δίπλα από την κούνια. Θυμάμαι τη γυαλάδα στα μάτια της Karen και μετά θυμάμαι να πατάω το κουμπί. Τα υπόλοιπα είναι στην Ιστορία.

    «Ώρα να πεθάνεις!»

    **************

    Πολλοί γενναίοι πολεμιστές χάθηκαν κατά τη διάρκεια του Τριήμερου Πολέμου και τους χρωστάμε τις ζωές μας.

    Όμως, οι Δυνάμεις της Ενωμένης Γης θέλουν να απονείμουν το Παράσημο Θαρραλέας Ανδρείας στον πιλότο Daniel Durand. Η θυσία του δεν έσωσε μόνο τη Γη, αλλά απέτρεψε τον αφανισμό της ανθρωπότητας.

    Σύντομα θα τελεστεί επιμνημόσυνη δέηση για όλους τους πιλότους μας.

    Η Γη Ζει!

    Διοίκηση ΔΕΓ

    [​IMG]
     
Κατάσταση θέματος:
Δεν μπορείτε να υποβάλετε άλλες απαντήσεις.

Κοινοποίηση σελίδας